RJ Jimenez, where na u?

NGAYON-ngayon lang ay bigla kong naalala si RJ Jimenez ng PDA Season 1. Di ko alam kung bakit. Bigla ko rin na-miss ang mga kanta nya. His music, songs, and his voice... Ang saraaap!

     I was high school nang matuto akong manood ng TV. Naabutan ko ang PDA pero di ako nanonood non. Hindi ko rin alam. Feeling ko ay, half of my life ay na-miss ko dahil di ako nakapanood non. At ngayon bumabawi ako. Kaso nga lang ay kulang ang mga videos na nakikita ko sa youtube. Di enough!

    Memorize ko ang kanta nyang "Miss Kita Pag Tuesday" nya. Napapatanong ako sa sarili ko sa tuwing kakantahin ko yun sa videoke. Bakit tuesday? Bakit hindi monday? Bakit hindi wednesday? Bakit hindi thursday? Bakit hindi friday, sunday at saturday? Whats with Tuesday to you RJ Jimenez?

    Habang sinusulat ko to nakikinig ako ng Sa Wakas. Sequel pala to ng MKPT. Ang gondo!

   Gandang-ganda ako sa boses nya. Relate ako palagi. Yung parang malat ng konti, yung pareho lang kami... sabi! HAHA! Tapos krass ko na din sya. Ang cute pala nya. Hihi!

    Ang galing nyang composer. Frustrated kasi ako e. Charaught!

   Anyway! Sabi ko na nga bang ikaw ang kumanta ng theme song ng IT'S MORE FUN IN THE PHILIPPINES e. Ang cool nung mga lyrics ng lahat ng kanta mo... talaga. Fan na fan mo ko. 100 percent. Wag kang mag-alala kapag nagka-pera ako magri-record ka ulit. Tapos dapat walang bumili, kasi lang dapat ang bumili non. Ako lang ang makikinig lahat! LAHAT!

Where to buy absolute boyfriend?

DATI okay lang naman kapag tinatanong ako kung mag-GF ako o BF. Haha! E, ngayon dumadalas ang tanong na `yan kaya `di makahanap ng lugar ang salitang "wala" sa sistema ko. Dati, walang takot at hithit ng hangin kapag sinasagot ko `yan. Ngayon kailangan ko yatang bumili ng isang pakiti ng iodized salt. Para pandagdag ng lakas at pang-alis nang panginginig ng buto't kalamnan.

    Isang hapong pauwi ako kasama ang kaklase ko e nasabi nyang bakit daw nakukuntento na ako sa kakatingin at kakahintayng isang bagay na alam ko namang hindi sisibol kailanman. Ayokong magpakalallim pero di ko lang talaga mapigilan ang utak ko sa pag-ariba. Pasensya na lang tayo!

    Sinagot ko sya ng: Di ko alam. Siguro nga talaga ay di pa ako handang masaktan sa edad kong to na dapat e exposed na nga at apak na apak na dapat.

    Marami syang binigay saking advices na ngayon ay laman pa rin ng maliit kong utak. At sigurado akong di to mawawala kailanman dahil kahit di sabihin ng kahit sino ay kaya kong i-advice ang sarili ko sa mga bagay na alam kong kailangan kong pag-isipan at dapat kong paghandaan. Alam kong minumura mo na ko sa isip mo. Wag kang mag-alala dahil pareho tayo ng iniisip.

    Siguro ay di pa ako handang harapin ang mga bagay na bukambibig ng brokenhearted. Observant ako, yon siguro ay isang factor kaya ako natatakot ngayon sa kinabukasang anino. Ayaw kong masaktan. Bakit ako magmamahal ng isang tao kung alam ko namang masasaktan lang din ako. Alam kong parte ng buhay ng tao ang masaktan. At matagal ko ng tanggap sa sarili ko na hindi ako tao, kundi halaman ako kaya karapatan kong pigilan ang mga nararamdaman ko at ipikit ang mga mata ko sa tuwing dilat ang taong pantasya ng utak ko.

    "Why do people fall in love/ And they end up crying..."

    Kaya yan, binigyan kita ng isang bagay na alam kong mapapaisip ka. Hindi yan trivia kundi hula ko lang. Sana pumasa ako sa pag-a-attemp ko. Haay!

   Bakit marami pa rin sa mga tao ang nagpapatuloy o hinahayaan ang puso niyang tumibok sa taong sinaktan na sya ng maraming beses? Ang nasa isip ko ay, tanga sya. Yun lang naman yun. Tulad ba yun sa, "di na ako hahawak sa kandilang nakasindi dahil nakakapaso?" O baka, marahil, siguro... Nababadtrip ako sa tuwina. Nababadtrip ako sa mga taong iiyak sakin at sasabihin, "bakit ko ba sya mahal?" Bakit ba hindi muna nila tanungin ang sarili nila kong mahal ba talaga nila ang taong yun o kung sadyang tanga lang ba talaga sya o kaya talagang luto na ang isip nya sa kakaisip na isang araw ay may darating prince charming at sila ay magiging si Cinderella. Cinderella na walng glass shoe kundi bakya ang gamit para sapin sa paa.

    Sa kakabasa yata yan ng pocketbook. Ang hirap sa mga taong--ang hirap samga pocketbook reader e ikinukulong nila ang isip nila sa isang bagay na alam naman nilang hindi mabubuhay. Oo, totoo ang mga pangyayaring nababasa mo dun. Pero hindi lahat. Ang permanente ay ang emosyong nailalabas mo sa tuwing nagbabasa ka o s atuwing matatapos ka na.

    Marami akong nalaman di nakapag-asawa dahil sa kakahintay ng absolute boyfriend. Marami sila at baka isa ka na pwedeng gawing sardinas. Humanda ka!

    (...inaantok na ko...)

Alam Mo Ba Kung Ano Ang Disiplina?

Itong article na ito ay aking entry para for screening for D'Voice--School newspaper ng school ko.

Alam Mo Ba Kung Ano Ang Disiplina?
Ni: Gesrale Alvez

ALAM kong may disiplina ka. Pero alam mo ba kung hanggang saan ang saklaw ng disiplina? Alam mo ba kung hanggang saan ka dadalhin ng disiplina mo? Marahil hindi mo alam sapagkat kuntento ka na sa mga bagay na permanente na at wala kang oras para baguhin pa. O marahil, ayaw mo lang mangialam sa mga bagay na hindi naman makakaapekto sa paglanghap mo ng hangin.

    Maraming bagay ang saklaw ng disiplina, kung paano ito ilalabas—hindi parang power na lalabas kung may kalaban—kundi kung paano ito gagamitin sa tamang paraan, sa tamang panahon at sa tamang lugar.
Talamak ang mga cellphones ngayon, napapansin mo. Parang baboy na nganganak ng maramihan. Iba-ibang gamit at iba-ibang features. High-tech!

     Pero alam kong mas makaka-relate ka sa salitang “text.” Wala ka mang cellphone, makaka-text ka sa mga kaibigan mo kung walang klase o meron, sa pamamagitan ng panghihiram.

    Ang text o pagti-text ay isang gawain ng isang batang may cellphone na may load. Nagti-text siya dahil nabuburo siya. Nagti-text siya dahil ibig niyang mangulit sa mga kaibigan niya. Nagti-text siya dahil may load siya at ayaw niyang masayang ang bigay na load ng shota o ng nanay niya. Saan ka ba diyan?

     Mr@Mi n4 Tl6A n94Y0n 4n6 My C3lf0n3. Malamang nahirapan kang basahin `yan, pero alam kong nagawa mo na `yan dati pa. “Jejemon” ang tawag diyan. Pinauso ng mga taong walang magawa kundi nakaharap lang sa mga cellphone nila buong araw at gusto lang magpauso para sikat.

     Natanong mo na ba ang sarili mo kung kailangan din ba ng “disiplina” sa pagti-text? Baka hindi. Sigurado ako diyan. Ang madalas mo sigurong itanong o sabihin ay, “Bakit kaya hindi siya nagti-text? Nakaka-badtrip!”

    Ikaw, jejemon ka ba?

    Kung itatanong mo `yan sa akin ngayon. Siyempre, at walang pause na “Siyempre!” W ith exclamatory point. Natatakot ako sa tuwing makakatanggap ako ng isang text message na gumagamit ng salitang jejemon, na sa totoo lang ay hindi mo naman ito makikita sa Tagalog dictionary. Libutin mo pa ang library at baliktarin ang mundo, hindi mo makikita ang “jejemon” sa mga librong nagbibigay impormasyon na tumutulong sa mga estudyanteng tulad ko para maintindihan ang mga salitang deep.

     Grade one ka pa lang ay tinuro na sa `yo kung paano magsulat ng tama. Kung paano isinusulat ng tama ang titik “A.” Natanong mo na ba ang sarili mo kung nanghihinayang ba ang guro mo na pina-graduate ka ng elementary at high school? Nanghihinayang dahil hanggang ngayon ay hindi ka pa rin pala marunong magsulat ng tama. Ikaw, hindi mo ba naiisip na pinagtaksilan mo sila—ang mga guro mo—sa pamamagitan ng pagsusuway sa kanilang mga turo sa `yo?

     Nakakahinayang ang mga panahong iginugol mo sa elementarya at sekondarya kung mananatili kang walang alam sa tamang pagsusulat. Nakakapanghinayang ang mga librong ginamit ng guro mo para maturuan ka ng tamang pagsusulat. Nakakapanghinayang dahil hindi mo nadala sa kolehiyo ang disiplinang pinakita at tinuro sa `yo ng guro mo.

     Ang mga kompletong salita ay nababawasan. Halimbawa, ang salitang “kumusta” ay ganyan ang tamang pagsusulat at hindi “kamusta.” Naging “Kmusta” at naging “Musta” pagkatapos maipamudmod ang mga high-tech na kagamitan na parte na ng buhay ng estudyante—sabi nila. At lumaon at naging “usta.” Umiikli at natatakot ang inyong lingkod dahil baka ito’y maging “ta” na lang sa huli. Pero sa makatuwid ay natutuwa rin ako dahil alam kong tumatalino ang mga tao sa paglipas ng panahon upang maintindihan ang dalawang letrang `yan.

     High school ako nang malaman ko kung ano ang ibig sabihin ng “WUD?” “What U Doing” pala `yon. Saka ko lang nalaman na nagmukha pala akong engot sa kakasagot sa tanong na `yon ng “Oo.” Ang daming nagagawa ang tao dahil nagiging libangan na niya ang isang bagay na dati ay nakakapamuhay naman siya ng normal na wala naman dati. Hindi tulad ngayon na kapag nag-budget ka ng pera mo para bilhin ang mga personal na kailangan mo ay dapat kasali ang load sa listahan ng mga dapat bilhin.

     Kung master ka na sa pagdidisiplina sa sarili mo sa tamang pagtatapon ng basura, sa pagtawid sa mga tamang tawiran, at sa pagsunod sa mga karatulang nakikita mo sa daan, baka puwede mo nang isunod ang tamang pagsusulat.

    Kailan ka matututo kung pudpod na ang keypad mo?

     “Bakit ko naman aayusin ang pagti-text ko, eh, text nga `yon. Natural na ganoon `yon kasi text.” Naalala kong sinabi ng kaibigan ko no’ng punahin ko ang pagti-text niya dahil napuno na ako at hindi ko na siya maintindihan. Gusto ko na nang kompirmasyon kung hindi nga ba talaga siya alien. Sinagot ko siya ng pagkahaba-haba na nagtapos sa “Sino ang may sabi sa `yong natural sa pagti-text ang kulang at hindi maintindihan?”

     Hindi na siya sumagot dahil alam kung ang nasa isip niya ay “ang dati ay hindi na puwedeng baguhin pa.” Hindi ko alam kung meron siyang sinumpaang tungkulin na dapat ang dati na ay hindi na puwedeng baguhin. Tumigil na din ako dahil hindi ko kayang isa-isahin ang mga kaibigan ko na ganoon gumawa ng mensahe. Marami sila at karapatan din nilang matuto sa kanilang pagkakamali sa takdang panahon. Pero hindi ako sigurado sa takdang panahon na `yon kaya ito at ipinararating ko sa inyo.

Writing M2M story

AKALA ko ay magsusulat nalang ako ng tula at nobela na ang bida ay lalaki at babae. Sila lang kasi ang capable na magmahalan sa bansa natin. Ang relasyon ng babae at lalaki ay kapag nalaman ng isang tao ay magiging "wala-lang" ang reaksyon. Pero kapag lalaki at lalaki o kaya babae at babae ang makikita mo sa kalsadang magkahawak-kamay ay malamang mandidiri ka.
    Bakit?
    Hindi iyon natural at normal. Iyon ay isang immoral na tinatawag ng iba. Pero sa mata ng kapwa nating bisexual iyon ay hindi. Iyon ay biyaya at walang ibang salita kundi "pagmamahal" ang tawag doon.
    Kailan lang ay sumasakit na ulo ko, sa sobrang sama ng loob sapagkat nakaka-ilang rejections na akong natatanggap mula sa PHR. Oo, nagsusulat ako ng nobela, nobela ang bida ay lalaki at babae. Okay lang sa una, masaya sa pangalawa, sobrang saya ng pangatlo. At sobrang sakit na ng kalaunan.
    Napapaisip ako kung ano ba ang dapat kung gawin para maging romance writer? Naniniwala naman akong hindi lang pagkakaro'n ng experience sa pag-ibig ang pagsusulat. Oo, at nakakadagdag iyon sa ating imahinasyon.
    Pero mayabang lang yata talaga ako dahil sobrang tiwala ako sa mayaman kong imahinasyon.
    Ito, napapaisip ako kung effective ba akong magsulat? Kung nasa romansa nga ba talaga ang forte ko. Isang bagay ang sigurado ako, sa komedya ay isang forte ko. Sumusubok ako ngayon ng iba ibang genre para masukat at masukat ang aking kakayahan sa pagsusulat.
    Isang araw ay napa-text nalang ako sa mga clanmate ko kung may alam ba silang publication na nagpa-publish ng M2M genre. Hindi eksaktong mga sagot ang natanggap ko.
    Pero nagkaroon ako ng lakas ng loob para alamin kung ano ang sinabi koong isa. Nag-research ako at nag-contact ng mga tao para humingi ng impormasyon tungkol sa mga naiisip ko.
    At pagkatapos kong kontakin ang isang taong iyon ay wala pa akong manuscript na matatawag dahil hindi pa ako sumusubok sa pagsusulat ng love story ng dalawang lalaking nagmamahalan. Weird! Hindi ko talaga alam kung paano. Humingi lang ako ng imporyan para kung sakaling magsulat man ako ay madali na para sa aking gawin ang bagay na iyon.
    Pinatay ko ang tablet ko. Nagpatugtog. Kadalasan ay sa kanta ako kumuha ng plot para sa aking aggawing istorya. Hindi naman ako nagkamali sa pagkakataong iyon. Nakakuha ako ng kanta. "Pwede Bang Ako Nalang Ulit" ni Bugoy Drilon.
    Napaisip uli ako. Pulos sa mga nababasa kong M2M ay ganito: hindi tanggap ng magulang ng bida ang kasarian nito. O kaya ay hindi tanggap ng lipunan ito. Nakakasawa na.
    At siyempre, dahil aspiring romance writer ako ay naisip kong bakit hindi ako gumawa ng kuwento na sila lang ang umiikot sa kuwneto? Na tanggap sila ng lipunan at walang pakialam sa kanila ang mga taong nakapaligid sa kanila maging ang mga magulang at pamilya nila sa kanilang kasarian?
    Bakit hindi ko hanguin ang istorya sa akala ko ay forte ko? Bakit hindi? Bakit hindi? Challenge iyon para sa akin. Pero wala pa rin akong ideya kung paano simulan ang istorya. Ni title ay wala akong maisip. AT wala rin akong maisip na pangalan ng mga bida.
    Pagkatapos ng mahigit tatlumpong minuto ng pag-iisip ay nagsimula akong magsulat habang tumutugtog ang "Pwede bang ako nalang ulit?"
    Nakasulat ako ng 3 thousand words bago ako antukin. Himala dahil okay na kapag nakapagsulat ako ng 500 words bago antukin.Bago iyon sa akin. Habang matutulog na ay hindi naako inantok, gusto ko na muling magsulat dahi lmay nabubuo na namang eksena sa utak ko na hindi kailangang ipagpaliban. Pero nang binalikan ko ang tablet ko ay saka naman iyon na-lowbatt. Lintik!
    Kinabukasan ay nagsulat na naman na hindi pa nag-aalmusal. Himala na naman dahil, paggising ko dapat ay kumakain agad ako pero ng mga araw na `yon ay himalang hindi ako nakaramdam ng gutom. Weird!
    Natapos ko ang kuwento kinagabihan, alas-otso ng gabi. Pagkatapos ay kailangan ko na iyong basahin ulit at i-edit. Nagre-read ako at edit. Okay naman. Konting scenes lang ang naidagdag ko. Konting--joke--typo error lang ang naayos ko.
    Mas madalas kasi ako magkamali kesa mag-isip. :)
    Kinabukasan ay kailangan ko na naman i-edit iyon dahil hindi pa ako umaabot sa required na word length. 10k words ang word length at nasa 9225 palang ako. Nilagyan ko nalang ng hint for sequel ang istorya pero hindi pa rin umabot dahil kailangang hint lang at hindi buong istorya ng sequel.
    Ipinasa ko na nang matapos. Hindi iyon umabot. Dahil hanggang doon lang talaga ang istorya, hindi na puwedeng dagdagan dahil masisira na. Magiging redundant na. Na baka ika-buwisit lang ng reader.
    Nakapag-iisip na ako ngayon ng matino. Sa totoo lang hindi ako sigurado sa sinabi kong huli.

    Kung may oras kayo na basahin iyon ay puwede niyong i-komento ang e-mail n'yo dito para ipasa iyon sa inyo. Ang kuwentong iyon ay ang unang kuwento na nasulat ko na M2M ang ang genre.
    Sana ay magustuhan n'yo.
    Thank you for dropping by... 

Chapter 1

TINATAMBOL ang dibdib ni Mac habang naglalakad siya sa gitna ng madilim at nakakatakot na daan. Wala siyang maaninag na ilaw kaya hindi niya alam kung saan siya patungo. Hindi niya alam kung nasaan siya.

      Basta nagising na lang siya kanina sa gitna ng gubat. Nagsisimula nang dumilim niyon at papabagsak na ang ulan. Nang tumayo siya kanina ay hindi niya alam kung nasaan nga siya. Ang ginawa niya, sa halip na sumigaw at humingi ng tulong sa kung sinong daraan ay naglakad siya para makahanap ng masisilungan.

      Inilibot niya ang mga mata sa paligid kahit wala  siyang makita. Mabilis pa rin ang lakad niya kahit wala siyang makita. Mabuti na lang at wala naman siyang naaapakang matigas na bagay, bato, o kaya ahas o kaya bagay na mapanganib.

     Nayakap niya ang sarili nang umihip ang hangin. Napakalamig ng hangin. Ibang-iba ang hanging iyon sa siyudad. Ah, marahil nga wala siya sa Metro Manila. Tiyak na nasa ibang lugar siya. Malayo sa lugar na maraming building at tao.

     Isang kaluskos ang narinig niya. Hindi niya alam kung saan galing ang ingay na iyon. Sa kaliwa niya o sa kanan? Hindi siya sigurado!

     Hindi na siya naghintay para sa ikapapahamak niya. Kumaripas na siya ng takbo kahit wala siyang makita. Sana hindi siya makabunggo sa puno o sa kung sinong monster...

     Isang yugyog sa balikat niya ang pumukaw sa kanya. Yes, he was dreaming! May pasok pa pala siya at may exam pa siya. Kailangan niyang bumangon ng maaga.

     "Mac! Mac!" Boses iyon ni Michael. Kaklase niya. Hindi siya nagkakamali. Ano'ng ginagawa nito sa kuwarto niya? Wala naman silang pinag-usapan nito na sunduin siya nito. Nagmulat siya ng mata at nakita ito. Nakakunot ang noo. Kinusot niya ang mata.

     "Ano'ng ginagawa mo dito?" aniya.

     Tawanan sa paligid niya ang narinig niya. Mga kaklase niya iyon. Oh my?! Nasa classroom na nga pala siya at nakatulog siya. Kung titingin siguro siya sa salamin ay mukha siyang binuhusan ng suka. O kaya ay kulay-red carpet na siya. Nakakahiya siya! Namumutla.

     Fourth-year High School na siya at natutulog pa rin siya sa klase niya!

     “Bakit natutulog ka na naman?” ani Michael sa kanya na halos pabulong ang pagkakasabi niyon. Ang ilang kaklase nila ay pinipigilan ang tawa. Hiyang-hiya siya!

      “Mr. Macario Salinsin.” Ang teacher niya iyon.

      Tumayo agad siya at hinarap ito. Tumatambol pa rin ang dibdib niya. Gusto na niyang hawakan ang dibdib nang sa ganoon ay mahinto iyon sa pagtambol—kung mangyayari lang naman. “As always, ginagawa mong lodging house itong classroom ko. Fourth year High School ka na at magiging future teacher. 'Tapos ay nagagawa mong tulugan ako sa klase. Filipino subject is not boring, for you to know.” Hinampas nito ang dala nitong stick sa desk niya. Sa tingin niya ay mahigit isang metro ang haba niyon. Abot siya niyon kung sakaling ihampas nito iyon sa kanya.

     Napapikit siya sa gulat. “Answer me, or else, ipapatawag ko na ang mga magulang mo.” Muling hinampas nito ang stick.

     Napalunok siya. As always, terror will always be terror. “E-eh, Ma’am, hindi po ako magti-teacher—”

     “Mabuti kung ganoon,” mabilis na sabad nito sabay nang paghampas nito ng stick.

      “'Sabi niyo po, the school is our second home?” aniya. Kung the school is their secong home why the teacher didn’t let them to sleep? Isang kabaliwan!

      “Yes!” agad na sagot nito. “Your school is your second home, 'di ba class?” sabi nito.

      “Eh, w-why don’t you l-let me to sleep in my second home?” nauutal na sagot niya.

      Hindi ito sumagot. Tumulis lang ang bibig nito at iniwan silang buong klase. Pagkalabas nito ay doon nagtawanan ang mga kaklase niya at nag-ingay. Napakamot na lamang siya ng ulo. Umupo at napakurapkurap.Teksyapo!

PAPALABAS NA si Mac ng classroom nang tumunog ang kanyang relo. It was not just a simple watch. Tulad iyon ng kay James Bond. May camera, video recorder, et cetera. Wala na siyang pakialam kung paano pa ginawa iyon. Basta may nagagamit siya--bigay iyon ni President. And speaking of the devil--este President, ito ang tumatawag. Pinindot niya ang button niyon. "Hello?" aniya. Nakakubli na siya sa bag niya. Yes, sa bag dahil wala naman siyang makitang mapagtataguan. Mas okay na sa bag! Ipinasok niya ang ulo niya sa bag.

     Safe and sound!

     "You have a mission, Super Mac!" bungad nito. As usual, wala naman itong ginawang maganda kundi puro mission. Puro, "you have a mission."

     "Yes?" aniya kahit na malinaw ang pagkakarinig niya dito.

     "You have a mission," sabi uli nito.

     Paulit-ulit?

      "What mission is it?" sagot niya. "Monster?" hula pa niya.

      "Kung hindi mga bad guys… monster, hindi ba?" anito. "Maliban na lang kung mag-suggest ng ibang kalaban ang writer."

      Kung malapit lang ito ay malamang pinatamaan na niya ito ng kanyang stolen shot. Hindi iyon picture na tinatawag na stolen shot kundi isa niyang armas. Isa iyong baril--hindi tipikal na baril--na  kusa na lang tumitira kapag may papalapit na kalaban. Hindi niya iyon kayang kontrolin.

     Siya lang ang meron niyon, ang ibang superhero na mga laos na-tulad ni—hindi na niya sasabihin baka ma-hunting pa siya nang may gawa niyon--ay hindi nabiyayaan niyon. Kaya iyon  ang isa niyang maipagmamalaki sa lahat. Kahit ang The Avengers ay wala niyon. They are all cheap!

     "Sana nga mag-suggest. Nakakaumay na, eh. Puro na lang monster, alien, bad guys."

     "Anyway, here is your mission." Pagkatapos ay nawala ito sa linya. Tila hinihintay yata ang isasagot niya. Pagkatapos ng ilang segundo ay nagsalita muli ito. "May umatakeng halimaw sa Quezon City. Hindi ko pa alam ang hitsura pero alam naman natin na kapag sinabing monster, eh, panget talaga ang mukha niyon." Tumawa ito sandali at nagsalita na naman. "Naninira daw ng mga paninda."

     Gusto niya itong singhalan sa huling sinabi nito. Walang kuwenta ang mga pulis sa Earth! "Ano ba ang ginagawa ng  mga pulis?" aniyang naiirita. Lahat nalang ba ng conflict sa nobela ay sa kanya iaatas? Pressure, ah!

      "Nagrereklamo ka na?" anito. Parang nahimigan yata ang pagtutol niya. " Marami namang superhero, puwede silang buhayin ng manunulat. Bagong mukha. Bagong costume. Bagong mga kalaban," anito. “New version kumbaga… tulad ng Captain Barbell na ginanapan ni Ramon Revilla, Jr at Richard Guttierez.”

     Kapag ganoong tono ay bumabalik na siya sa katinuan. Ang ibig nitong sabihin ay wala siyang kuwenta kapag tinanggihan niya ang offer nito. "Okay. Okay. Gagawin na, Boss!” aniya sa kabila ng lahat. Pagkatapos ay pinatay na niya ang tawag. Kailangan na niyang magmadali. Dapat ang superhero ay punctual. Hindi late sa mga fighting scene, malamang.

     Hindi siya tulad ni superman na tatakbo nang napakabilis at maghuhubad ng damit para makapampalit ng superhero attire. Bata pa siya, undercover pa siya ng DSWD. At hindi rin siya tulad ni Batmat and Robin na may hideout. Wala siyang lupa na pagtatayuan niyon. Kung hihingi man siya kay President ay saka nalang. Mas kailangan ng sambayang Pilipino ang pagkain at edukasyon.

      Nang marating niya ang puno ng mangga na di-kalayuan sa eskwelahan ay doon siya nagkubli. Hinubad niya ang damit niya. Suot na niya ang superhero attire niya. Kakasabi niya lang na hindi siya tulad ni superman. Hindi naman talaga. Hindi siya tumakbo. Kumubli lang siya. May pinagkaiba pa rin iyon.

      Pagkatapos ay ang kanyang disguise. Hindi siya detective para magsuot ng wig. He wore eye mask tulad ng kay Zorro. Pero hindi iyon kulay itim, hindi siya kasali sa kulto--kulay pula iyon. Para sabihing palagi niyang birthday. Ang kapa rin niya ay kulay pula, para nga sabihing birthday niya palagi. Pwede rin  siyang tawaging “Super Mac the red carpet.”

      Pagkatapos ng ilang minuto nang pagpi-prepare ay lumipad na siya patungong monster crime scene. Wala siyang pakpak kaya malamang hindi siya nakalipad. Sinabi niya lang iyon para bumilib ang mambabasa. Gamit ang segway ay nakarating siya sa monster crime scene. Bigla nalang sumusulpot ang segway niya kapag kailangan niyang magmadali. Wala ang mga laos na superhero niyon. Siya lang ang meron. Siya lang ang the best.

      Pagdating niya roon ay tapos na ang eksena sa pelikula. Nakakahiya man sabihin ay palagi talaga siyang late sa mga important details. Para siyang reporter o kaya pulis na na dumadating kapag tapos na ang eksena.

     It's better late than never. Who cares?

      Inilibot niya ang mga mata sa buong paligid. Wasak na wasak ang puso ni Nasty Mack!  Ang paninda ay ubos, ni walang natira, malamang. Wasak ang mga tindahan sa pinangyarihan ng monster crime scene. Malungkot na nakibalita na lang siya sa TV pagdating niya sa bahay. At doon nakita niya ang monster, kumakain ito ng Chicharon ni Mang Juan. Malamang ay hinablot lang nito iyon sa kung saang tindahan.

      Ang turo sa kanya ng Mama niya ay: ang utang ay dapat bayaran at hindi takbuhan. Baka wala itong nanay kaya walang nagturo dito ng kagandahang-asal.

      Kinuha niya ang remote control. Kasabay niyon ay ang pagtunog ng cell phone niya. The President is calling. What will he say to him? What alibi would he make? Oh, yeah!

      "Kumusta, Super Mac?" bungad agad nito sa kanya.

      "As usual," aniya. Alam na nito iyon. Na kapag sinabi niya iyon ay nahuli siya eksena. "It's better late than never."

     "Huu! Akala ko ba, ang motto mo ay, "Super Mac! To the max!?" anito. "Bakit ngayon ay parang naging, "It's better late than never," na?

      "People change, President," sagot niya.

      "Alam kong aatake muli ang halimaw na iyon at dapat ay siguraduhin mo na na nandoon ka talaga habang nangyayari ang posibilidad na mangyari. Alert, Super Mac!" Pagkatapos ay nawala na ito sa linya.

      Hindi niya ito na-gets. Mali ang construction ng sentence nito. Nobody's perfect. So, why practice?  Pinatay na niya ang TV at nahiga sa sofa.

      Ang pagiging superhero niya ay nagsimula noong Grade six siya. At a very young age, he was afraid to experience that kind of super natural feeling, hindi drugs, ha. Ano daw? Tinulungan niya ang isang kaklase niya noon sa pangbu-bully sa kanyang kaklase. Sinapak niya ang bully. Simula noon ay hindi na nito binu-bully ito. Nagtino na!

     Ganoon lang kasimple ang kuwento hindi naman mabigat...

     Isang liwanag ang bumungad sa kanyang kuwarto. Isang tinig ang narinig niya doon. Kung sa dilim ay hindi siya makakita ay higit na sa sobrang liwanag. Nang dahil sa Meralco lumiwanag ang buhay ko!

     “Nang dahil sa iyong kabutihang-asal at sa pagligtas sa aking apo… bibigyan kita ng sports car 'yong red,” anang liwanag. Boses-matanda iyon. Babae. “Ay mali, kapangyarihan pala, pero ito ay naaayon sa kasunduan ng Presidente ng Pilipinas. Magka-sosyo kayo, ha,” paalala pa nito.

     Nangunot-not siya. Ano’ng pinagsasabi ni Lilia Cuntapay sa kanya? Malamang nagpa-video na naman ito na kunin itong extra sa pelikula.

     “A-ano?” tanong niya. Mahina ang pick-up niya kaya hindi niya ma-gets.

     “Uulitin ko pa ba?” anito. “Paulit-ulit ka!”

     “'Wag na nga, total narinig ko naman… kunti. At manonood na lang ako ng pelikula na tulad ng ganito para makuha ko ang mensahe.”

HINDI PA nababanggit ang tungkol sa pamilya ni Mac. Kaya naman sa pangalawang kabanata ng pelikula ay babanggitin na iyon. Kaya humanda na...

      Wala ni isa sa miyembro ng pamilya ni Super Mac ang nakaka-alam ng kanyang pangalawang pagkatao. Tanging ang kanyang sarili lang. Ang lungkot, 'no?

     Patungo na siya sa eskwelahan. Naglalakad lang siya. Wala siyang service, nasa mahirap na eskwelahan siya kaya, don't demand!

     "Macario!" anang boses sa likuran niya. Nilingon niya iyon. Ang classmate niya--si Mark. Naglalakad lang din ito patungo sa eskwelahan. They are both... alam mo na. Pulubi.

     "O, bakit?" aniya. Patuloy pa rin sila sa paglalakad.

     "Makikisabay," anito.

      "Sumasabay ka na, eh. Left and right marching pa nga." Nakangisi niyang sabi.

      "Sabi ko nga."

     Nang marating nila ang gate ng eskwelahan ay tamang-tama naman ang pag-bell. Tumakbo na sila para hindi mahuli. Ang Terror teacher nila ang madadatnan nila doon.

    "As usual, late ka na naman, Macario Salinsin." Ang TT nila iyon. As in Terror Teacher. Dirty mind!  Nakatayo ito sa harap nila di-kalayuan. Hindi nila ito napansin dahil sa pagmamadali nila ni Mark.

     Napahinto sila sa sanang pagpasok nila. "Both of you are--" anito at sinulyapan ang pambisig na relo, "five seconds late." Pagkatapos ay hinarap sila nito ng may mataray na mukha.

     Napakamot siya. "Five seconds is not a minute, Ma'am. According to our rules, ten-minutes is consider as an absent. So, we're not absent," sagot niya.

     "Open your ears, Mr. Salinsin. I haven't said you are absent; I just said 'you are late."

     Tanga! Hindi ko napansin 'yon, ah.

     Kumukulo pa yata ang dugo nito sa kanya. Siguradong bagsak siya nito sa GMRC. Ito pa naman ang teacher nila doon. "Enter now!" utos nito.

     Pumasok naman sila.

HINDI NAMAN kagandahan ang unang eksena sa pangalawang kabanata. Hindi rin alam ng writer kung ano ang pumasok sa utak niya at isinama niya iyon. Siguro ay pandagdag lang dahil tinatamad na naman siya.

     Kakatawag lang ng Presidente kay Mac. Umaatake na naman daw ang halimaw. Sa pagkakataong iyon ay sa eskuwelahan na naman niya. Hindi maaaring doon ito maghasik ng kawalanghiyaan. Baka masira ang project niyang ipinasa niya kay Mrs. Ern na model of the lungs. Siya pa naman ang may pinakamataas na grado doon kaya hindi niya hahayaang masira lang iyon. Damuho ito!

     Lumipad na siya patungo sa halimaw scene where he can practice his new weapon. Yes, may bago siyang weapon. Wala din niyon ang mga Philippine superhero. Siya lang! Siya na! The best! Hindi pa niya sure kung meron niyon ang mga hollywood superhero. Pero hinihiling niya na sana ay wala. Dapat siya lang.

     Nang makarating siya sa eskuwelahan ay agad niyang kinuha ang cell phone. Yes, cell phone ang kanyang bagong weapon. But, it was not like any other cell phone. Kakaiba iyon. Touch-creen. Touch screen.

     Pinindot niya iyon. Malamang sa screen. Touch screen, eh. Makulit lang?

     Pagkatapos ay may pinindot pa siya. Siyempre para mabuksan. Ang una niyang kaninang pinindot ay para iyon sa power. Hinanap niya doon kung nasaan ang halimaw. Yes, that device is use to locate where the halimaw is. Bawas effort iyon. Pero may nag-text. Kinansel muna niya iyon at binasa ang GM. Group Message.

     Hahay! Nakakapagod 'tong ginagawa ko. Tulong naman. Hihi :)

     Sino pala available diyan ka-text? BMB.

     Mac - Wer na u? D2 na me. Tsk.tsk Nakakainis ka. Sabi mo papasahan mo ako ng load. 'Asan na? BMB!

     GM.Share lang xD

     Si Michelle iyon. Ang kanyang kaklase na pinangakuan niyang papasahan ng load dahil humingi siya ng papel dito noong nakaraang quiz nila. Tapos nakalimutan na niya...

     Ni-reply muna niya ito…

    Wait lang. Gumagawa ako ng assignments.

    Agad naming nag-reply ito.

    Okay. Wala naman tayong assignments, ah.

    Hindi na niya ito ni-reply. Baka mahuli na naman siya sa fight. Tumakbo siya ng mabilis patungo sa kinaroroonan ng halimaw-paninda-wasaker. Iyon ang isa sa kapangyarihan niya: ang tumakbo nang napakabilis. Narating niya ang kinaroroonan ng halimaw in 5 seconds.

     “Ano ba ang kailangan mo dito?” aniya sa maawtoridad na boses. Nangwawasak ang halimaw ng mga paninda. Pagkatapos ay hinarap siya. As usual, kapag sinabing halimaw, iyon ay panget. Do not expect good adjectives to describe the monster. Sa kanta lang iyon, Beautiful Monster.

     Mukha itong aso sa hitsura nito. Asong ulol. Tumutulo ang laway. May kaunting buhok sa kili-kili... este sa ulo. Labas ang ngipin nito... kamukha noong isang komedyante. Si-- (censored!) Mukhang may lahi itong Korean. Singkit ang mata. O hindi siya sigurado... Japanese o kaya Chinese. Basta singkit.

     Mukha rin itong warrior. Pangmandirigma ang suot nito. May armor... warrior is a child lang.

     "Hu... hu... hu..." anito sa kanya habang tumutulo ang rabbies.

     Hindi niya ito maintindihan. Ang akala niya ay may lahi itong Korean, Japanese, o kaya Chinese... iyon pala, ngungo lang.

      "Bakit ka ba naninira ng paninda? Hindi mo ba alam na masama 'yon?" aniya. Kung ganoon lang kasimple ang dialogue sa pelikula ay malamang hindi ito papatok sa takilya.

        "Hu... hu..." sabi naman nito.

        "I need an interpreter," sigaw niya.

        Sa mga miron ay may nagtaas ng kamay. "Ako! Ako, puwede akong maging interpreter."

        "Sige nga," aniya.

        Nagsalita ang ngungo, este, monster. "Hu... hu... hu..."

        "'Sabi niya, trip niya lang daw, 'wag ka daw makialam kung ayaw mong maugi ka rin," sani ng interpreter.

         "Ah, gano'n, ah?" aniya. Sa pagkakataong iyon ay gagamitin na niya ang kanyang bagong-bagong weapon. Yebah!  Hinanap niya kung saan ang weak point nito sa katawan gamit ang kanyang detector. Pagkatapos niyang makita iyon sa screen ay hinarap na niya ito. "Talo ka na ngayon," pagyayabang niya.

       "Hu... hu... hu..."

      "'Sabi niya, ulol!" sabi ng interpreter.

      "Siya ang ulol," sagot niya. Kinuha niya ang kanyang bloody-weapon, iyon ang tawag niya sa sandata na nakakapagdulot ng dugo. Aywan!

       Isang wasiwas niya lang na animo power ranger ay nagkalasuglasog ang katawan ng halimaw. Natuwa ang mga twitter followers niya!

Super Mac! (Teaser)

MACARIO SALINSIN aka Super Mac was a seventeen-year super hero of the Philippines. Alalay siya ng Presidente ng Pilipinas. Hindi siya nito kilala sa totoong pangalan. Ang alam lang nito ay ang astigin-side niya--ang Super Mac!

     Isa siyang tipikal na superhero lamang pero masasabi niyang may pinagkaiba pa rin siya. At iyon ay ang pagiging school-youth super hero. Alalay ng Presidente at sumbungan ng naaapi. Anyway, lahat naman ng superhero ay sumbungan nang naaapi. Pero kakaiba pa rin siya sapagkat iyon ang sinabi sa kanya ng Presidente. Kahit anong kulit niya dito ay hindi pa rin nito sinasabi sa kanya ang huling pinagkaiba niya sa mga superhero ng Pilipinas.

     Basta daw, iyon na iyon. At 'wag na siyang makulit. Hindi siya nito sinusupurtuhan sa pag-aaral. Hindi siya nito scholar. Kahit anong pilit rin nito na gawin siya nitong scholar ay hindi rin siya pumapayag. Basta, superhero lang siya, iyon lang iyon. Nothing else!

     Siya ang naatasan ng Kabutihan Council para iligtas ang bansang Pilipinas sa mga halimaw na aatake, ng mahigit thirty-minutes. He must be ready. All the time!

     "Super Mac! To the max!" Iyon ang motto niya at iyon ang slogan niya sa tuwing susuong siya sa laban. Kakaiba sa slogan ng Pilipinas na: It's more fun in the Philippines! Ayaw niyang manggaya sapagkat may natitira pa naman siyang originality sa katawan. Hindi rin iyon mapapayagan ni Richard Gordon. At ng kanyang sarili at ng Presidente!

     Fourth year High School palang siya. At sa edad na seventeen ay certified superhero na siya. Hindi man siya mabibilang sa  "The Avengers" ay wala na siyang pakialam. Magtatatag din siya ng sarili niyang "The Avengers," kasama sina Darna, Captain Barbell, Lastikman, et cetera. Sa ngayon ay nag-iisip pa siya at pagkatapos ay magsa-submit siya ng project proposal sa Presidente. May kapit na siya kaya hindi malabong ma-reject iyon.

     Para hindi na pahabain ang teaser ni Super Mac... ay tapusin na natin ito. Basta, ayon sa pinirmahan niyang MOA (Memorandum Of Agreement) sa Presidente ay tungkulin niyang iligtas ang sambayanang Pilipino. Ang mga Senador na walang ibang ginagawa kundi ang magpalaki lang ng kanilang beer belly at ilang adik sa kanto para matustusan ang kanilang pang-araw-araw na rugby. Oops. Joke lang!

House For Sale

ANG kabanatang ito ay hindi naglalayon na magbenta ng bahay kundi magbenta ng uri ng isang bahay. At malalaman niyo ang sagot sa tanong na "bakit hindi niya ako mahal?" pagkatapos niyong mabasa ang kabanatang ito. Sa totoo lang ay walang connection iyon sa kabanatang ito. Pampahaba lang, kumbaga.

     Minsan ba kapag nagkakasakit ka, iyong parang nahihirapan ka ng tumayo at ang magagawa mo lang ay kampihan ang kama mo sa paghilata. Tapos 'yong tao naman sa bahay niyo imbes na bigyan ka ng moral support sa pagkakaratay e dinadagdagan pa ang pasanin mo. Sinisisi ka pa imbes na bigyan ka nalang ng gamot at tubig para gumaling ka. Kung 'yong iba ay naiisip nila ang magpagaling agad para hindi na masisi pa, ako ay hindi, ang naiisip ko kapag sinisisi ako dahil ako mismo ang may kagagawan kung bakit ako nagkasakit ay parang gusto ko nang magkaroon ng mas malubhang sakit nang sa ganoon ay matuluyan na ako. Iyong parang gusto ko nalang mabingi para hindi ko marinig ang mga sisi sa akin.

    Hindi ko naman sinasabing mali ang sinasabi kong 'wag sanang manisi ang ibang magulang sa anak nila kung bakit siya nagkasakit nang ganoon. Puwede naman manisi, pero pagkatapos na. Iyong sisi na hindi halatang nagagalit ka, kundi may bahid ng pag-aalala dahil anak mo siya at galing 'yan sa dugo't laman mo.

    Importante talaga ang kuminikasyonon sa isang tahanan. Dahil ang kuminikasyon ay nagsisilbing tulay kung paano papasok ang pagmamahalan ng tatay, nanay at mga anak. May mga magulang na nalaman kong parang gumaganti sa kanilang mga anak. Dahil iyon sa kagagawan ng tatay at nanay nila. May ilang magulang na pinalaki ng kanilang magulang sa pangaral at may takot sa Dios, pagtingala sa kanila bilang batas sa tahanan. Kaya kung nagtatanong ka kung bakit may mga magulang na sadyang malupit sa kanilang mga anak o kaya masyadong istrikto, dahil iyon sa ganoong sila pinalaki ng lolo't lola mo.

     

Ang Kuwento

HINDI ako sigurado kong anong libro ba ang isusulat ko at kung ano ba ang maibabahagi ko sa mga tao. Kung anong libro ba ang ipapabasa ko sa mga tao na masasabi nilang, "ang galing niya!" May isa akong kaibigan na nakahalata sa pagkukuwento ko. At kung anuman iyon, iyon ay dapat niyong malaman pagkatapos niyong mabasa ang librong itong. Sa una ay natatakot ako, baka sabihin ng nagbabasa na, "nasayang ang pera ko dito!" At iyon ang ayaw kong mangyari dahil hindi ko rin alam. Totoo, promise!

    Noong isang buwan lang ay napagdesisyunan kong ibenta ang mga libro ko, ang mga pocketbooks ko. Umabot na iyon ng one hundred fifty books. Hindi naman talaga iyon ang plano pero napasubo na 'ko. Collection ang tawag ko sa mga iyon. At alaga ko ang mga iyon, kahit wala ng lalagyan ang mga briefs ko at medyas ay hindi ko tinatanggal iyon sa drawer na pinaglagyan ko. Sa katunayan ay palipat-lipat ako sa mga pinaglalagyan ko niyon, hindi ako mapakali kung saan ko ilalagay iyon, at matitigil lang ako kapag nakita na ang mga libro ko na komportable, kung may pera lang ay dapat vintelated ang mga iyon. Mahal na mahal ko ang mga iyon kesa sa mga insekto sa bahay.

     Habang pinagmamasdan ko ang mga libro ko ay sayang-saya ako. Gusto kong ilatag ang lahat ng libro ko at gawin kama, o kaya gawin christmas tree pag pasko, o kaya, itabi sa pagtulog. Oo, sa dami ng mga libro ko, puwede ko akong mamatay, iyon ang una kong naisip nang makita kong unti-unti na silang rumarami. Ginawa ko din silang third person. Ginagamitan ko ang mga libro ko ng "sila." Minsan nagtaka ang mga ang kaklase ko kung sino daw ba ang tinutukoy ko sa kuwento ko, hindi pala ma-gets ang mga lintik. Tawa sila nang tawa nang sinabi kong ang libro ko ang tinutukoy kong "sila."

     Usung-uso ngayon ang mga korean. Ayaw ko namang pagbawalan ang mga tao na gustuhin ang korean dahil wala akong karapatan doon. Ang sabi ko nga ay hindi ko magugustuhan kailanman ang isang bagay na hindi ko maintindihan. Pero sapat na sa atin ang tono ng kanta, ang galaw na nagagawa natin dahil sa isang tugtugin kahit hindi man natin ito maintindihan para maging masaya tayo.

     Kapag nakakakita ako ng mga posted na picture at may caption na "panget ako." Talagang hindi ko maintindihan kung ano ang ibig ipakahulugan nila doon. Nakikita ng tao ang picture na 'yon, bakit hindi nalang nila tayo hayaan na magsabi na pnaget nga o o maganda? Bakit nila tayo pinangungunahan?

    "Try and try until you succeed," 'yan ang salitang paulit-ulit na pinapaalala ko sa sarili ko. At sa loob ng dalawan taon ko sa pagsusulat ng mga walang kwentang nobela ay hindi pa rin pumupurol ang salitang 'yan. Hindi ko alam kung sino ang naka-imbento niyan. Gusto ko siyang ipahanap sa kaibigan kong pulis at dalhin sa akin ang taong 'yon. Sasabihin ko sa kanyang, "bakit mo nasabi 'yan? Sinabi mo ba 'yan para saktan ako ng paulit-ulit? Kung gusto mo akong matuto dapat pagkatapos nang unang returned sa akin ay natuto na talaga ako." Pero masyado yata iyon mahaba para sabihin ko iyon sa kanya, baka kasi sobrang busy niya sa paggawa pa ng maraming quotations na makakasakit naman sa 'kin.

    Hindi ko alam kung sadyang bobo lang ba talaga ako, o talagang isa lang akong taong hindi kailanman marunong sumunod sa isang instruction. Sinabi na ngang ganito, ganyan ang gawin mo, hindi ko pa rin magawa. O baka naman, matigas talaga ang ulo ka dahil pinagpipilitan ko ang gusto ko at hindi ako marunong makisama sa kasalukuyang sistema. Hindi ako malaya, pakiramdam ko. Ngayong college lang ako parang natauhan dahil sa sinabi ng prof. ko. Nagtanong siya kung ano daw ba ng 'democratic.' At since, ako 'yong taong gustong manguna sa matataas ang grades na palagi namang palpak ay sumagot ako ng, "Being free." Mataman akong tinitigan ng prof. ko. Pakiramdam ko ay isisisi niya sa akin kung bakit namatay si Jose Rizal at bakit nangawala ang mga dinosaur sa Basilan. Naihiling kong sana, hindi nalang sumagot ang matabil kong dila na palagi akong dinadala sa kahihiyan. Pakiramdam ko ay wrong grammar ako sa sinabi ko. Gusto ko nang hablutin ang hawak na dictionary ng katabi ko at hanapin doon ang 'please stop staring at me, Sir...'

   Sa wakas ay nagsalita din si Prof. Hindi niya pala narinig ang sinabi ko. Ako rin 'yong taong may pakiramdam na akala ko malakas na ang boses ko, pero hindi naman pala naririnig ng kausap ko. Hindi ko alam kung ang taenga ko ba ang may deperensya o ang dila ko. Tumayo ako at inulit ang sagot ko kanina. Tumango si Prof. Gusto ko sanang sumigaw kaso nagdalawang isip ako dahil baka ihagis niya sa akin ang blackboard. Umupo na ako pagkatapos. Tama daw ang sagot ko, pero malakas ang pandinig ko, parang narinig ko ang sinabi niyang, "another wrong answer, class?" Hindi na ako nag-usisa, at least may grades ako sa class standing.

    Iyon palagi ang sinabi ng teacher ko simula pa nasa noong elementarya ako, hindi ko naman sinasabing ako lang ang nag-elementarya, baka sugurin niyo ako sa bahay at iparanas sa akin ang hazing na hanggang ngayon ay curious pa rin ako kung paano ginagawa ng matitinong tao. Mas malaki daw ang grades sa 'class standing.' Simula noong sinabi niya iyon, palagi na akong nakatayo, nakatayo dahil walang assignment. Okay lang din, sa loob ko, at least malaki ang grade. Ewan ko nalang kung hindi ako gumradwet sa skwelahang ito na walang nakasabit ng medal sa siko. Hindi ko maintindihan noon kung ano ang class standing na pinagbubunganga ng teacher ko. Noong high school ko lang talaga naintindihan nang makita ko ang mga kaklase ko na parang naglalaro ng, "sit-down, sit-down." 'Sabi pa ng teacher ko, iyong hindi daw tumatayo baka mabuts na ang upuan, tinisteng ko, hindi naman totoo. At least hindi pagod!

    Naalala ko 'yong unang araw ko sa sekondarya, dumating ako sa skwelahan ng may baon ng bilib sa sarili at isang supot ng chin-up. Pagkatapos kaming pagpilahin ng teacher daw namin ay pinalakad na kami. Sa pakiwari ko ay dapat naming sumigaw ng 'left and right' para sabay-sabay. Inilibot niya kami sa buong skwelahan. Para lang kaming nag-tour sa manila zoo, iba ibang mukha ang makikita mo, iba ibang sira ng classroom. Hindi ko alam kung ang gusto bang ipakita sa amin ng teacher namin ay ang mga schoolmates namin na pinagtitinginan din kami o ang kasalukuyang kalagayan ng skwelahan. Hindi man ako nakaramdam ng lungkot ay pagka-excite ang naramdaman ko. Akalain mo, nakaalis na ako sa elementarya!

     Bumalik kami sa classroom namin. Dikit-dikit ang upuan, kulay chocolate brown sabi ng kaklase ko na hindi ko pa kilala ang pangalan. Umupo na kami lahat pagkatapos sabihin sa amin ng teacher namin na boses elementary teacher na umupo. Umupo nga kami lahat. Bago niya kami iniwan ay kumuha daw kami ng kapirasong papel at isilat namin ang pangalan namin slash edad, tirahan slash, cell phone number. Nagkagulo agad ang klase namin, karamihan walang papel. Bago pa ang klase ay napangako ko na sa buong Pilipinas na mamimigay ako ng papel sa unang araw ng eskwela kapag mukhang nakakaawa ang makakatabi ko. Ayos! Tuwang-tuwa ang katabi ko. Nakalibre siya sa akin, wala siyang kaalam-alam na plano ko siyang singilin pag labas ng klase. Walang ng libre sa panahon ngayon, maski hangin na lalanghapin mo dapat branded at signatured. Bawal ang nahanginang hangin.

    Halos tapos na kami lahat sa pinagawa ng teacher namin ng bumalik. "Ano sa tingin niyo ang pag-upo niyo?" Iyon ang bungad niya sa klase. Para kaming nakakita ng multo sa katauhan niya. Natulos kami sa aming kinauupuan. Gusto namin lahat magtinginan pero hindi kaya ng mga leeg namin. "Nasaan ba ang board?" Sabi pa ng teacher namin. Halos lahat kami tumingin sa harap, mga posters. Sa gilid, posters din. Nasaan ang blackboard?, natanong ko sa sarili. "Nasa likod niyo ang blackboard," dugtong pa ng teacher. Para na naman kaming robot na tumalikod para siguruhin ngang tama siya sa sinabi niya. Tama nga siya at lahat kami nag-practice ng katangahan sa umagang iyon. Hindi ko rin napansin ang blackboard, mas pinagtuunan ko ng pansin ang kaba ko at gagawin ko kinabukasan. Hindi naman ako masyadong excited!

     Nang nasa college na ako ay nagtanong ang prof. namin kugn ano daw ba ang itinuro sa amin noong elementary at high school. Halos mag-chorus kami sa sagot na, "Pareho lang din, Sir, sa tinuturo mo ngayon." Umiling ang prof. ko. Mali daw. Magkaiba daw ang itinuro ng mga teachers namin sa bawat lebel. Ang itinuro daw sa amin ng teacher namin noong elementary ay kung paano mabuhay ng masaya, habang kasama ang pamilya. Sa high school ay kung paano magpasaya at kung paano malungkot. Sa college ay itinuturo daw sa amin kung paano harapin ang mga taong masaya, taong malungkot at kung paano harapin ang katotohanan at kasalukuyang sistema. Hanggang ngayon ay nasa elementarya pa lang ang pag-intindi ko sa sinabi niya.

    Ako 'yong taong kapag may latest na kanta o sikat na kanta na laging laman ng radyo ay gusto ko ng i-download 'yon. Gusto ko ako palagi ang nauuna sa mga classmates ko. Kaya iyon nga ang ginagawa ko, ano pa ba? Pagdating ko ng school, palagi kong ipinagmamayabang na, "Yes! May bago akong kanta! Sino ang magpapapasa?" At kapag marami ang gustong magpapasa ng kanta ay tumatakbo na 'ko na parang hinahabol nila kahit hindi naman. At the end, uupo rin ako at magpapasa na. At pagkatapos nang ipasa ang kanta ay maniningil na ako. Pulos "bleeh" ang sagot nila sa 'kin kahit sa tingin nila ay hindi ako seryoso, pero seryoso talaga ako! Nahihiling ko palagi na sana ay seryosohin na nila ako sa paniningil ko. Gusto konmg ilista para pagdating oras na wala akong pera ay may makunan ako, kaso hanggang ngayon ay kinukumbinsi ko pa ang sarili ko.

    Minsan nabanggit ko sa mga kaklase ko na isa akong music lover, kahit hindi naman nila ako tinanong. May sumagot na, "paano ka naging music lover e lahat nang gusto mong pakinggan ay 'yon lang ang nasa playlist mo?" Napaismid ako, kahit 'di ko naman alam kung ano talaga ang pag-ismid. Sumagot ako ng, "basta!" Sa pagkakatindi ko ng 'music lover' ay hindi naman loving all the music in the universe. Kung higit na mas marami ang gusto mong kantang ipasok sa memory card mo o sa flash drive mo kesa sa kantang nasa song book ng kapitbahay niyo ay matatawag ka ng music lover. Ang mga kantang nasa cell phone ko ay ang mga kantang gusto kong lang pakinggan buong buhay ko at wala akong pakialam kung hindi naman 'yon magustuhan ng makikinig sa 'kin. Sa katunayan ay wlang pangit na kanta, nasa tao 'yon. Walang pangit, sadyang ayaw mo lang. Baka maganda sa iba at hindi maganda sa 'yo. At diyan papasok ang salitang "walang basagan ng trip" dahil hindi ko naman binabasag ang trip mo!

     At kung hindi pa rin kita makumbinsi na magustuhan ang kantang "Isang Linggong Pag-ibig" ni Imelda Papin ay wala na talaga akong magagawa doon. Trip mo ang kanta ni Eminem, so go on with your life, walang mangingialam sa 'yo. Kapag na-lowbatt ka 'wag ka lang pupunta sa 'kin para manghiram ng charger. Dahil universal charger ang gamit ko!

Malamang Ito Ang Una

HINDI ko alam kung ilang beses ko nang pinag-isipan ang magsulat sa ibang publication. Pagkatapos kong matanggap ang resulta sa unang nobela na aking sinulat ay nagkaroon ako ng truama, kunwari. Nag-rebelde ako, kunwari, Naki-oso sandali. Naglabas ng hinanakit sa Fb. Hindi ko alam kung nakatulong ba ang ginawa kong iyon o hindi. Sa ilang beses kong pag-iisip kong nasa linya ko ba talaga ang pagsusulat o sa pagiging artista ba talaga. Joke ang last three words kaya hindi kailangang umapela sa supreme court para ipakulong ako.

Nakasulat pa ako ng SIYAM na nobela pagkatapos akong bugbugin ng mga published-writers ng lakas ng loob at pananalig sa mga ballpen at papel. Sinabi nilang, kailangan mo lang matulog para may muta ka sa umaga at huwag kang masyadong tumitig sa mga letra para hindi mabulag at hindi iyon pumasok sa sistema mo. May tendency na maging drugs ang mga letra at hindi ka na makaahon sa dagat na tanging hipon lang ang mga lumalangoy. Sa SIYAM na aking naisulat at pagkatapos kong ipasa iyon--via e-mail sa isang sikat na publication ay hindi ko alam kung tama bang matulog kapag oras na ng paborito mong teleserye. Kung ano ang natanggap kong resulta sa una kong nobela na inabot ako ng isang taon bago tapusin at binuhos ko lahat ng pawis ang meron sa katawan ko ay ganoon din ang katakot-takot na "R."

Gusto kong maiyak at isisi ang resultang iyon sa kung sino, pero hanggang ngayon ay hindi ko pa lam kung kanino talaga. Kung may isa man sa inyong magkakaroon ng malasakit sa akin ay handa akong ipagkatiwala ang sising iyon sa inyo. Gusto kong i-reply ang editor ng nobela ng, "Sino ka sa akala mo? Para nag-apply ka lang diyan at tinanggap ka... Tapos ngayon ang lakas na ng loob mong mashusga ng tao. Sinabi mong, 'sana ay hindi ito maging dahilan para tumigil ka sa pagsusulat,' Sus! Nek-nek mo! Lokohin mo 'ko!" Sorry! Pero nakasakit talaga siya sa damdamin ko  ng sobra. Kung may contact lang ako sa mga mafia ipapatugis ko siya. Ubusan ng pamilya!

Pero sa huli, nanaig pa rin ang kagustuhan ng kamay ko. Nagsulat pa rin ako. Naisip ko ring baka wala ako sa linya ng romansa at nasa... Ah, hindi ko pa rin talaga alam kung saan ang linya ko.

Nasa plano ko na ang lahat 'pag nakakatapos ako ng isang nobela. Mag papa-despideda ako, o kahit anong masayang gagawin. 'Yong parang pag-gising mo makakapagsulat ka pa rin kahit putol na ang kamay mo.

Ilang buwan na din ako hindi nakakapagsulat. Dahil sa maraming dahilan. Ang busy-busy ko, pero at the end of the day wala naman akong nagawa. Hindi ko alam kung paano nangyayari 'yon. Gusto ko nang magpakabit ng CCTV, para malaman ko kung ano ba talaga ang mga pinaggagagawa ko sa buong araw.

Nagkaroon ang ng chance para makapag-post sa Facebook ng kung anu-ano. Mga hinaing ko sa mga bagay-bagay at may ilang taong nagustuhan ang mga ilan kong post na iyon. Sila ang nagbigay sa'kin ng suporta at kapal ng mukha para isulat ito. Nabanggit ko sa kanilang nagsusulat ako ng romansa at tulad ko nagkaroon din sila ng chance na kulitin ako na basahin ang mga sinusulat ko. At since wala pa akong lakas ng loob at hindi pa masyadong makapal ang mukha ko ay 'di ko pinapabasa iyon. Sa editor lang na wala ng ginawa kundi i-reject at laitin ang gawa ko.

Marami nang kakilala ko ang nagsabi sa'kin na gusto nilang mabasa ang gawa ko ay willing silang magbigay ng review para doon. Ang sagot ko ay pag-iisipan ko, at ang pag-iisip kong iyon ay madalang. Mas mabilis pa ako maligo kesa mag-isip.

Sa katunayan ay marami na akong nobelang naisualt sana... kung hindi lang ako tamad. Marami akong on-going na nobela na hanggang ngayon ay kinukumbinsi ko pa ang sarili ko kung tatapusin ko ba iyon o hindi. Ang dami kong dahilan sa sarili ko kung bakit hindi ko lahat iyon matapos-tapos: walang computer, tinatamad ako magsulat, wala akong inspirasyon.

Hindi ko alam kung may katulad ba akong sa mga aspiring writer. Ako 'yong aspiring writer na tamad. Sabi ng isa kong paborito kong writer, Filipina siya, "magsulat ka lang nang magsulat." Since, paborito ko nga siya pagkatapos kong mabasa ang isang gawa niya na sobra akong na-inspire doon ay ito na nga nagsusulat na ako. Marami akong paboritong author. Pero ngayon tumigil muna ako kasi, hindi ko alam kong effective ba talaga akong mambabasa, kasi habang nagbabasa ako mas lalong lumalakbaya ng utak ko at ayokong magtaksil sa author ng librong binabasa ko.

Paano Magsulat?

    Nagsimula akong magsulat noong nasa elementarya pa `ko. Syempre! Ang unag nakapansin sa akin ay ang maestra ko sa Filipino. I was in sixth grade, then. Napansing niyang magaling daw akong gumawa ng mga pangungusap. Pero hindi ko lang pinansin. Hindi ko naisip na malaki pala ang kontribusyon niyon sa tatahakin kong karera.

    High school ako nang ma-realize ko ang bagay na `yon. May isa akong kaklase na mahilig magbasa ang pocketbook. Isang hapon ay nakaramdam ako ng boring. Nanghiram ako at nagbasa. Natapos ko ng ilang araw ang pocketbook na `yon. Natuwa ako kasi nakatapos ako ng isang libro. Parang achievement.

    Pagkatapos no'n nagbasa na ako nang nagbasa. Nakaka-anim na akong libro sa isang araw. Then one day, may isa akong kaklase na nagpabasa ng kuwento--short story--niya sakin. Binasa ko naman. Natuwa ako sa kuwento at pagkatapos no'n naisip ko: "What if magsulat din ako since mahilig naman ako magkuwento? What if ilapat ko sa papel?" Ni-challenge ko ang sarili ng iang araw.

    Nakagawa ako. Ang dali lang pala. Sisiw!

   Marami akong nagawa. Marami akong nasulat sa papel. Marami ang natuwa sa kuwento ko. Mas lalo akong na-inspire. Nakaka-overwhelm ang mga komento nila.

    Nagtapos ako ng high school na may tambak na pocketbook sa bahay. Hindi ko alam kung na-adik ba ako o ewan.

    Nakabasa ako ng PHR book. Sa unang page ay merong invitation ang publication. Bakit hindi ko subukan? Pero, marami ang pumigil sa'kin. WALA AKONG COMPUTER. PAANO AKO MAGSUSULAT? NI WALA AKONG TYPEWRITER. Hindi kakayanin ng kamay ko. Nakakapagod magsulat...

    Pero hindi ko `yon pinansin. Marami akong nabasa na hindi hadlang `yon para makapagsulat ka. So, nagmula na naman ako sa papel. Ayos noong una, nakakapagod noong tumagal. Tinigilan ko, magkaksakit ako. `Di ko alam kung ano ang magiging sakit ko, basta magkakaasakit lang ako. Tapos!

    Ginamit ko ang baon ko sa pag-renta ng computer. 15 Pesos kada araw. May mga oras na nakatitig lang ako sa monitor. Nanghinayang ako sa oras na tinatanggap ko lang sa katawan ko ang radiation na wala naman akong mahihita pagkatapos ng isang oras. Nang nasa kalahati na ako ng nobela ay tumigil ako. Napag-isip-isip kong, saan ba ako dadalhin nito? Masyadong maraming ideya na pumapasok na `di ko na kayang i-accomodate. Ang ginawa ko ay pinasok ko lahat. Tumigil na naman ako ng tatlong buwan. May kumontra na naman. Hinayaan ko na siya na balutin niya `ko.

    Isang araw bumisita ako sa facebook na naging paborito ko. Nag-message ako sa kanya, naikuwento ko sa kanya ang pagsusulat ko. Sabi niya, "tapusin mo na `yan." May magic ang sinabi niyang iyon. Hindi niya lang alam.

    So, tinapos ko. Madugo ang pagtatapos ko na `yon. Hindi ako pumasok isang araw para lang tapusin `yon. Akala ni Parents e pumasok ako. Pero hindi.

    Ipinasa ko nang matapos ako. Naghintay ako ng isang buwan. Returned ang resulta. Ang sakit ng komento. Dumating ako sa point na tanungin ang sarili ko ng: Sino siya sa akala niya? Ang kapal ng mukha niya para husgahan ako. Ang kapal ng mukha niya para husgahan ang pagkatao ko, nag-exaggerate na `ko para damay-damay nalang. Nag-post ako sa sobrang sama ng loob ko. May isanag writer na nagsabi sa akin na hindi lang daw ako ang nakaramdam no'n noong una. Pinalakas niya ang loob ko.

    Inayos ko at pinasa ko sa ibang publication. Naghintay na naman ako ng isang buwan. Returned ulit ang resulta. Pero hindi ako tumigil. Nagsulat ako nang nagsulat. Natapos ang taong nakatanggap ako ng pitong returned. Ang saya! :(

   Hindi hadlang ang pitong `yon para maging manunulat ako. Nagsulat pa rin ako sa kabila niyon. Habang nagsusulat ay sinasabi ko sa sarili ko na: Kaya ko `to! Para sa pangarap ko magsusulat ako nang magsusulat.

Ang Lalaking Mahina (Short Story)

PAGKATAPOS mag-shower ni Rey ay lumabas na siya ng banyo. Napatda siya nang makita ang isang taong nakadapa sa kanyang kama. Maitim ang balat nito. Rocky road! Lalaki o babae? tanong niya sa isip. “Sino—” hindi niya naituloy ang sasabihin sapagkat bumalikwas nang bangon ang nakadapang tao sa kama niya. Hindi ito babae kundi isang baklang panget. Paano nakapasok ang baklang ito sa kwarto niya?

    “Ang tagal mo naman,” anito. Kahit na anong pilit nitong baguhin ang boses ay hindi pa rin maaalis sa boses nito ang tunog-horror.

    Hindi mahalaga iyon. Tumingin siya sa pinto. Hindi iyon naka-locked. Ah, nakalimutan niyang i-locked iyon kanina.

    “Sino ka—”

    Lumunok ang bakla. Hindi nakaligtas sa kanya ang pagningning ng mga mata nito. “Hindi mo na ako maalala?”

    “Hindi ako magta—” Sa muli ay hindi niya naituloy ang sasabihin sapagkat pumailanlang ang isang kantang pamilyar sa kanya. Galing ang tunog na iyon sa DVD niya. Tumingin siya doon at agad namang ibinalik ang tingin sa baklang tila nag-aanyaya.

    Show what you’ve got… Drop your pants now...

   “Symphony” ang pamagat ng kanyang iyon. The song was known as erotic song. Ah, paano ba naman niya hindi malalaman iyon? Iyon ang kantang pampagana. Iyon ang kanyang pinapatugtog sa tuwing mag-eensayo siya sa harap ng babae.

    Nanatili siyang nakatayo. Matikas. Ang nakataping tuwalya sa kanyang beywang ay nandoon pa rin. Ngunit ang init na dapat ay sanay na siyang tila banyaga sa kanyang sistema ay nananahan naman. He hated himself for that. Sa bawat na maglalabas siya ng init ng katawan ay estranghero pa rin sa kanya.

    Tumingin siya sa ibabang bahagi ng kanyang katawan. Ang kanyang sandata ay pilit na nagkukumawala sa kanyang tuwalya. Sa isang iglap ay nahulog iyon. Oh! May suot pa naman siyang kapirasong saplot. Ngunit hindi maikakaila ang umbok doon. Isa siyang katawa-tawa kung tatalikod siya sa taong ito! Kailan pa siya nahiya?

    “Oh!” sambit ni Georgia.

    Sakura… Kailan niya ba ito nakilala? Saan ba niya ito nakilala? Paano nito nalaman ang bahay niya? Lahat ng tanong na iyon ay nais niyang ibato dito. Ngunit, ang mga tanong na iyon ay unti-unting naglalaho sa kanyang sistema sapagkat ang kantang pasaway ay iniindayog ang bagay na nasa pagitan ng mga hita niya…

    Ah, siguro ay nakilala niya ito dati pa. O siguro ito ay isang taster kaya hindi na niya maalala. Hindi ito ang panahon para isipin pa iyon. Ang kailangan niyang gawin at kontrolin sa ngayon ay ang kanyang sundalo na matikas, tuwid at malakas!

    Namalayan na lamang niyang nasa harap na niya si Georgia. Ang kamay nitong mainit na banayad na humahaplos sa kanyang hita ay ang pakiramdam na mababaliw siya kung sakaling huminto ito sa ginagawa. Paano nito iyon ginagawa? Bihirang tao ang nakakapatindig sa balahibo niya. Napalunok siya. Kung ano mana ng susunod na aggawin ni Sakura sa kanyang katawan ay nakahanda siya sa magiging reaksyon niya. Napakatagal na nanatili sa kanyang mainit na hita ang mapagpalang kamay nito.

    Eksperto siya sa larangang iyon. Kailan man ay hindi siya pumalya na magpasarap ng babae. Siya ang numero-uno doon pero ang simpleng ginagawa ni Georgia sa kanya ay hindi niya maitatangging napakahusay. Dinadala siya nito sa alapaap, unti-unti.

    Bumuga si Georgia, naramdaman niya iyon sa kanyang hita. Tumaas-baba ang kanyang dibdib sa sumunod na ginawa nito. Ang dalawang kamay nito ay unti-unting umaakyat sa kanyang beywang. Nilalasing siya nito sa sensasyong iyon. Ibig niyang pagalitan ang dahil sa kakaibang pakiramdam na iyon subalit binubuhay ng bawat dampi ni Sakura ang ugat na kaninang natutulog pa. Hindi siya basta-basta nabubuhay ng isang simpleng pagdampi lang dati pero ngayon ay tila nagbago na ang kanyang katawan.

    Lumuwag ang kanyang kapirasong saplot. Alam na niya ang susunod na mangyayari! Unti-unti ay tinatanggal ni Georgia ang tumatabing sa kanyang puganteng kanina pa ay ibig nang tumakas sa kulungan.

    Bahagyang nanginig siya. Hindi maaari ito! Kanina pa ay tila nagugustuhan na niya ang hatid ng init na binibigay sa kanya ni Georgia, at ngayon ay tila mangangako siya at mangangarap hindi pa sana ito ang katapusan ng pagkabaliw ng kanyang katawan. Ang kanyang ugat, kalamnan at lakas ay unti-unting nagsasanib puwersa para sa isang pangkalawakang gyera.

     Nang sa wakas ay makatakas ang kanyang alaga ay hindi niya mapigilang mapasinghap. Ang kaninang init na nararamdaman niya sa ibabang bahagi ng katawan niya ay tumungo sa kanyang mukha.

Ang kamay ni Georgia ay naglandas sa kanyang pagkalalaki.Ang bawat pagdampi niyon ay langit sa kanya. Hindi matatawaran ang sarap niyon.Napakatagal ng kanyang hinintay bago niya maramdaman ang mainit na likido sa kanyang alaga, kasama niyon ang isang singhap at mainit na hangin. Napaigtad siya ng maramdaman ang isang sulok na tila sumikip. Kakayanin ba iyon ni Georgia? Marahil dahil sa pakiwari niya ay eksperto rin ito doon.

    Sa bawat pagpasok ng kanyang sandata sa butas nito na animo ay nakalaan at sinukat para sa alaga niya ay kakaiba at nagdudulot sa kanya ng masarap na paghinga. Parang ayaw niyang matapos ang sandaling iyon. Hindi niya kakayanin kapag hininto nito ang ginagawa…

    Napapapikit si Rey sa sarap ng kanyang nararamdaman. Kasabay niyon ang panginginig ng kanyang tuhod. Para siyang magdidileryo. Ang laway at init na nagmumula sa bibig ni Georgia ay hindi pa rin pumapalya bagkus ay lalo iyong tumitindi. Hinahatid siya sa isang lugar na animo silang dalawa lang ang gumagalaw. Para siyang sinasayaw nito sa isang tahimik na musika.

    "Mga hayup kayo!" Isang napakalakas na tinig at buo ang kumalampag sa kanialng ginagawa. Kung sino man ang taong ito ay kailangan na nitong umalis sapagkat hindi niya kakayaning maglabas ng init na nandoon ito. Ang init na ilalabas niya ay nakalaan lang kay Sakura. Napaungol siya. Mahabang ungol...

    Tumigil si Georgia sa ginagawa. Nais niyang hawakan ang ulo nito at ibilik iyon sa dating puwesto subalit ang kanyang init ay walang sabi-sabing tumakas na mula sa kanyang sandata. Tila nag-aapoy iyon. Ang bawat putok ng kanyang sandata ay tumama sa suot ni Georgia. Ngunit hindi lang nito iyon ininda. Ang mukha nito ay animo nakakita ng multo. Nahihintakutan!

    Hindi pa rin siya lumilingon sa taong sumigaw kanina. Wala siyang oras para dito. Ang ibig niya ay ang ilabas lamang ang init niya sa pagkakataong iyon.

    "Mga hayup kayo! Hindi ka pa nakuntento dito?" anang lalaki. Nanggagalaiti ito sa galit. Hindi niya namalayang nakalapit na pala ito at nahablot na si Sakura.

   "Bitiwan mo 'ko, Charlie! Ano ba? Nasasaktan ako..." paki-usap nito sa lalaki.

   Napabuga siya ng hangin. Kung sino man ang lalaking ito ay wala na siyang pakialam.

  "Sumama ka sa akin at ipapatikim ko sa 'yo ang bagay na hindi mo pa natitikman buong buhay mo! Hayup ka! Hindi ka pa nakuntento sa alaga ko! Halika!"

    Sa pagkakataong iyon ay lumingon na siya. Naisuot na niya ang brief niya. Nakabawi na siya. Sa likod ng pinto ay namataan niya ang lalaking naghuhubad sa pantalon nito. Nasasaktan si Georgia sa ginagawa nito. Tila nanghihina na si Georgia.

    Ang nagtutumindig na alaga ng lalaki ang sumunod na nakita niya. "Isubo mo!" utos nito kay Sakura. Ngunit hindi ni Sakura sinunod ang lalaki. Pilit na nginungudngod nito ang mukha ni Sakura sa pagkalalaki nito. Ngunit, nananatiling nakatikom ang ang bibig ni Georgia pati ang mga mata nito.

    "Isubo mong hayup ka, kundi makakatikim ka sa'kin!" banta nito.

    "Sa---" nais niya sanang sumabat at mangialam subalit hindi siya makasingit.

    "Ayoko na, Charle! Tigilan mo na 'to!" paki-usap pa rin ni Georgia dito.

    "Maghubad ka!" utos pa nito. Wala nang nagawa si Georgia  sa utos nito sapagkat isang baril ang inilabas nito sa kung saan at itinutok sa pobreng bakla. Naghubad si Sakura... umiiyak, labis ang paki-usap na tumigil na ito.

    "Aah!" anas ng lalaki. Naipasok na pala nito ang pagkalalaki sa loob ni Georgia. Nakatuwad na ito, umiiyak.

    Siya naman ay tila tuod, nakamasid lang. Ang kanyang sandata ay muling nabubuhay. Nahawakan niya iyon. Ah, not again! Ang kanyang nakikita ay labis ang epekto sa kanya...